Zaterdag 16 mei 2026
De ochtend begon met een ontdekking die de stemming meteen op scherp zette. Het altaar, waar de afgelopen twee dagen met zoveel moeite drie gouden voorwerpen bijeen waren gebracht, stond leeg. De Dolk. De Vijzel. De Ganzeveer. Verdwenen. In de modder rondom: de afdrukken van zware laarzen en heel veel zwarte veren!
Het oordeel van Willem Wiltz
Heer Willem Wiltz arriveerde terwijl het ontbijt nog nauwelijks op was. Hij liep langs het lege altaar, legde een hand op de koude sokkel en zweeg. Zijn schouders zeiden genoeg.
De Heraut nam het woord en hij had nieuws. Op weg naar het kampterrein had hij twee vluchtende Schaduwgangers gesignaleerd. Eén had hij weten te grijpen. Gebonden, gekneveld, de handen op zijn rug. Maar de knoop klopte niet. Nog voor iemand het zag aankomen, wurmde de Schaduwganger zich los. Er ontstond een schermutseling, een gevecht. Heer Willem Wiltz trok zijn zwaard. Wat volgde was een gevecht dat de allerkleinste bevers op elkaars schouders deed klimmen om maar niks te missen: staal glansde in het ochtendlicht tot er maar één winnaar overbleef. De Schaduwganger knielde. En was verslagen!
Toch zijn er nog Schaduwgangers vrij. De elementen zijn vermist. Onze queeste was er niet eenvoudiger op geworden.
Een vol programma
Het kampterrein had echter geen tijd voor verslagenheid. In twee workshoprondes verspreidde iedereen zich over het Luxemburgse landschap.
De ochtend bood een volle kaart. Rovers, vuurvogels en stam klommen en slingerden zich een weg door het klimparcours. Bevers en welpen hingen er eveneens aan en maakten tussendoor een kampdas waar ze de rest van het kamp trots op zullen zijn. Verschillende avonturiers trokken op hike door de heuvels rondom Wiltz. De lange versie: veertien kilometer, een dag in het heuvelland van Luxemburg op eigen benen. Anderen gingen op geocaching uit, schatzoekers met een telefoon, maar de vondst altijd in de modder. Wie wél op het kampterrein bleef, schilderde, met Bob Ross. De workshopleider en medekwasthouders lieten er landschappen op doek verrijzen die sommigen verrasten.
Na de lunch ging de tweede ronde van start. Een groep scouts boog zich over speksteen. Raspen, vijlen, slijpen tot er iets herkenbaars lag. Terwijl er ook een groep aan de slag ging met houtbewerken en een andere groep ging een nieuw insigne behalen. Een andere groep bezocht het oorlogsmuseum van Wiltz. Ook wandelden scouts de Memorial Trail door een landschap dat zijn herinneringen nooit helemaal heeft losgelaten. De allerkleinste bevers reden naar het brandweermuseum en kwamen terug met een enthousiasme dat proportioneel was aan de grootte van de voertuigen die ze hadden bewonderd.
Sophie Schild maakt haar entree
Sophie Schild beende rond lunchtijd het kampterrein op alsof ze het zelf had gebouwd en er spijt van had. Ze schopte een stoel opzij, smeet een bord van een tafel, bekeek de scouts met een blik die omschreven kan worden als diep teleurgesteld in de mensheid, inclusief iedereen die er op dat moment bij was. Ze schreeuwde. Ze gruwde. Ze spuugde in de richting van het eten. “Stomme scouts. Dacht je dat ik jullie ga helpen?“
De Heraut legde rustig uit wat er met haar was gebeurd. Zonder het Schild van Vriendschap was de vriendelijkste hoedster van Wiltzia verworden tot dit. De vloek in zijn puurste vorm. Geen plezier meer, geen vriendelijkheid meer (ze noemde mensen zelfs lelijk), Sophie Schild was verworden tot de meest zure zuurpruim die je je maar kunt voorstellen. Hoe vriendelijkheid terugkeert? Dat, zei de Heraut, was aan de scouts, maar humor kon wel helpen.
Wat volgden waren de bewust slechtste moppen die ooit in een Luxemburgs veld zijn voorgedragen. Verschillende scouts en zelfs de voorzitter leverde zijn bijdrage. De moppen waren van het flauwste niveau dat je ooit hebt gehoord, de moraal in de moppen was soms wat dubieus, maar het gezicht van Sophie Schild veranderde langzaam.
Maar toen kwam de mop van een Welp, een raadsel, zo flauw, zo plat dat eigenlijk niemand zijn lach kon houden. Sophie Schild keek toe. En brak. Een trilling van de mondhoek. Een onwillekeurig snuiven. En dan de lach: hard, vanuit haar tenen. Ze boog voorover van het lachen en toen… viel daar het schild van onder haar mantel! Het Gouden Schild. Niet heel groot, glinsterend, onmiskenbaar. Ze drukte het in de handen van de dichtstbijzijnde scout en straalde. “Wat is het hier eigenlijk leuk. En wat zijn jullie allemaal knap.”
Het Gouden Schild nam zijn plaats op het altaar. Het vierde en laatste artefact was gevonden. Nu moesten alleen nog de drie gestolen voorwerpen worden heroverd.
De val van Melesandra
De speltakken bereidden de bonte avond voor en midden in die voorbereiding klonk de stem van de Heraut. Nóg een Schaduwganger gesignaleerd. De laatste.
De scouts gingen er achteraan. En ze vonden hem. De Schaduwganger die al bij het kasteel was ontsnapt en twee dagen als een schaduw over de queeste had gehangen, stond klem in het bos. Willem WIltz ging de laatste schaduwganger met zijn zwaard en tientallen scouts te lijf. De overmacht was overweldigend en de Schaduwganger was snel overmeesterd. Hij keek om zich heen en wees zonder aarzelen: “De groeve. De elementen liggen in de groeve”.
De hele stoet trok erheen. Honderdtwintig scouts, ridders, de Heraut en Willem Wiltz. In de groeve stond Melesandra en zij was niet blij. Furieus, ze schreeuwde, stampte wit van woede en liet kwade spreuken op ons los. Maar wij kenden de spreuk om de eeuwenoude vloek te verbreken. We vonden de elementen in de groeve.
Kring, zei de Heraut. Allen samen. De spreuk.
Honderdvijfentwintig stemmen begonnen samen te spreken — eerst hakkelend, toen luider, dan als één:
Vier tekens samen, hand in hand,
Brengen kracht terug in het land.
De dolk geeft moed, zo scherp en sterk,
Voor elke held, voor ieder werk.
De vijzel brengt gezondheid fijn,
Laat lichaam en geest weer krachtig zijn.
De veer schenkt wijsheid, woord voor woord,
Zodat elk kind de waarheid hoort.
Het schild beschermt in vriendschap groot,
Wij staan samen, in elke nood.
En dan, met de volle kracht van honderdvijfentwintig:
SAMEN NU, WIJ SPREKEN VRIJ: WILTZIA LEEFT — EN WIJ ZIJN BLIJ!
Er was rook. En Melesandra verdween. Wat achterbleef was niet meer dan rode en zwarte rook, haar mantel en haar masker. En de stilte die komt nadat iets heel groots voorbij is. Gejuich steeg op vanuit de oude groeve!
De Dolk, de Vijzel, de Ganzeveer en het Schild werden samengebracht op het altaar op het kampterrein. Melesandra en de Schaduwgangers waren verslagen. Vier voorwerpen. Vier krachten. Voor het eerst in duizend jaar bijeen.
De vloek van Wiltzia was verbroken.
Tijd dus om feest te vieren. En dat hebben we gedaan! Met een geweldige bonte avond. Elke speltak had iets voorbereid, en het werd zoals bonte avonden op kamp horen te zijn: luid, onverwacht, soms hilarisch en altijd te lang. Niemand klaagde.
Morgen reizen we naar huis. Maar vanavond wilde niemand naar bed.
Meer foto’s zijn te vinden in het foto album. Dit is alleen te bekijken wanneer je ingelogd bent met je SOL account.
Nog een paar niet geverifieerde quotes van onze deelnemers:
Floris
“Sophie Schild was eng. Maar dioe moppen waren echt slecht.”
De Bevers (collectief)
“Sophie was boos. En toen was ze blij. En toen kregen we eten.”
Nelyn
“Toen de spreuk klonk en de rook kwam dacht ik echt dat ik in een film zat. Maar dan kouder.”
Sten
“Bob Ross schilderen op een kampterrein in Luxemburg. Dat had ik niet verwacht.”
Merijn
“Die spreuk met zijn allen. Dat ga ik niet vergeten.”
Een welp (anoniem)
“Melesandra is echt weg nu? Want ik wil wel slapen.”