Donderdag 14 mei 2026
De bus vertrok vroeg, stipt om 9 uur vanuit Brandevoort, 125 dappere scouts, welpen, bevers, explorers, rovers en vuurvogels op weg naar een bestemming die niemand ooit zou vergeten. Na een lange reis door de heuvels van Luxemburg, langs kronkelende wegen en dichte bossen, toonde de eerste contouren van een kasteel zich door de voorruit. Niet zomaar een kasteel. Het kasteel van heer Willem Wiltz, heer van het oude en roemruchte land Wiltzia.
Het ‘kasteel’ van Willem Wiltz
Maar wat we aantroffen, sloeg de schrik ons even om het hart. Het kasteel lag in puin, het is een ruïne. Muren gebroken, stenen verspreid, een sfeer van verval die al eeuwen leek te hangen over deze plek. En snel werd duidelijk waarom: de vloek van de duistere heks Melesandra had zijn werk gedaan. Heer Willem Wiltz ontving ons tussen de ruïnes en vertelde het verhaal van Wiltzia, een land beroofd van zijn vier grootste krachten. Moed, Wijsheid, Vriendschap, Gezondheid. Allemaal verdwenen. En alleen wij konden na ruim 1.000 jaar helpen ze terug te brengen.
Alsof dat nog niet genoeg was, dook er ook een Schaduwganger op, een duistere handlanger van Melesandra, die er alles aan doet om onze missie te dwarsbomen. De scouts zetten de achtervolging in, maar de Schaduwganger was rap en had kennis van het terrein. Hij ontkwam. Niet voor de laatste keer, zo vermoedden we al.
Daarna begon de verkenning van het kasteel van Useldange. Met een fotospeurtocht trokken we door de oude gangen en over de verweerde muren, op zoek naar aanwijzingen en geheimen. En geheimen waren er genoeg. Zo gaan er verhalen dat er in dit kasteel vroeger kinderen zijn gekookt, een gegeven dat tot veel gefluister en brede ogen leidde onder de kleinsten van onze groep. Of het waar is? Wie weet. Kasteelmuren bewaren hun geheimen liever zelf.
Ons avontuur op het kampterrein
Na de verkenning vervolgden we met de bus onze weg. Na een wandeltocht van de bus naar het kampterrein kwamen we aan op onze eindbestemming. Rugzakken werden uitgepakt, tenten werden ingericht en langzaam maar zeker begon Camping Ground 19 Fox te lijken op een echt scoutingkamp. De maaltijd smaakte zoals kampmaaltijden horen te smaken: beter dan thuis.
En toen, vlak na het eten, verscheen hij. Dolf Dolk. Ooit een dapper ridder, maar nu een schim van zichzelf. Zijn Dolk van Moed was hem ontnomen door de vloek en dat was te zien. Hij sidderde bij het geluid van een tak die brak, hij deinsde achteruit bij de muggen, hij fluisterde bangelijk over het donker bij het water. Maar de scouts lieten hem niet in de steek. Ze zochten, speurden, doken de duisternis in bij het water en vonden de Gouden Dolk. Het eerste van de vier verloren voorwerpen! Een luid gejuich steeg op over het kampterrein en Dolf Dolk rechtte voor het eerst die avond zijn rug.
De Dolk werd op het altaar gelegd. Drie objecten nog te gaan.
De avond was lang
’s Avonds brandde een kampvuur, spellen werden gespeeld en een moedige groep nachtvlinders trok de duisternis in, op zoek naar vlinders van de nacht. Na uitvoerig speuren werd er één gevonden. Één. Maar wat een vondst.
De nacht die volgde was lang. En onrustig. Want ergens in de schaduwen van het kampterrein bewogen dingen die niet bewogen zouden moeten zijn.
De queeste is begonnen.
Meer foto’s zijn te vinden in het foto album. Dit is alleen te bekijken wanneer je ingelogd bent met je SOL account.
Wat zeggen ze zelf?
We vroegen onze avonturies naar hun eerste indrukken. Dit kregen we terug.
Stan en Boris
“Lange reis met herrie. De meesten waren overprikkeld. Maar heerlijk gegeten, heel snel ook. Het kampterrein is erg mooi. Wel een beetje fris. Het thema is top en de manier waarop het geïmplementeerd wordt: heel goed!”
Jort
“Hele lange rit. En het stonk in de bus. Ze lieten scheten.”
Bjorn
“Wel gezellig. Bij de ruïne was het mooi.”
Sven
“Gezellig, maar lange rit. Het was de rit zeker waard.”
De Scouts (collectief oordeel)
“Gezellig. Geweldig. Lekker eten. K-weer.”
Lisa
“Nee nee nee ik zeg niks. Nou vooruit… het is gezellig!”
Wouter
“Koud. Mooie ruïne.”
Joep
“Veel regels. Eten lekker. En ik mag bij iemand in de tent slapen, want er zijn te weinig bomen om mijn hangmat op te hangen. Bij Thijs S of bij Nelyn.”
Nicole
“Donkere aankomst woensdagavond, maar er was een ontvangstcommissie. Heel fijn. Ondanks de regen voelde het als een warm bad.”
Karijn
“Vrolijke bende. Relaxte reis.”
Rikkert
“Honger is het ergste wat er is. Maar dat heb ik niet.”
Merijn
“Ik voel me THUIS. En ik word gewoon blij om met zijn allen weer hier te zijn.”
Ben je met ons op kamp en wil je ook jouw quote insturen? Geef het door aan de leiding!